Od starożytności po czasy dzisiejsze stworzono wiele różnych definicji państwa.
Jedną z ważniejszych, a zarazem najstarszych definicji jest koncepcja Arystotelesa. W dziele Polityka twierdził, że państwo powstaje na drodze naturalnego rozwoju, a człowiek jest z natury stworzony do życia w nim. Arystoteles uważał, że cały rozwój społeczny podporządkowany jest osiągnięciu głównego celu, jakim jest państwo.
Katolicka nauka społeczna, opierająca się na poglądach Św. Tomasza z Akwinu, przedstawia państwo jako samowystarczalną, niezależną, samorządną społeczność, uznającą określony porządek prawny i podlegającą władzy, która ją chroni i gwarantuje pokój zewnętrzny.
Filozof niemiecki Immanuel Kant twierdził, iż państwo jest rodzajem ludzkiej zbiorowości żyjącej według jednego, określonego porządku prawnego („zrzeszenie pewnej liczby ludzi pod rządami prawa”). continue reading…
Pojęcie „państwo” nie zawsze oznaczało to, co przez nie dziś rozumiemy. Starożytni Grecy dla oznaczenia swych religijno-politycznych wspólnot używali nazwy polis (miasto-państwo), Rzymianie początkowo stosowali określenia civitas, res publica, a gdy Rzym stał się cesarstwem, posługiwali się nazwą imperium.
W średniowiecznej Europie terytoria zarządzane przez monarchę nazywano regnum (łac. królestwo), das Reich (niem. Rzesza), korona czy rzecz-pospolita (w wypadku Polski). Słowo „państwo” oznaczało w Polsce od XIII aż do końca XVIII wieku szlacheckie władztwo nad ziemią oraz władzę publiczną i sądową szlachty nad zamieszkującymi te ziemie ludźmi. Termin „państwo” w ujęciu współczesnym i ogólnym wprowadził włoski pisarz i dyplomata epoki odrodzenia Niccolo Machiavelli. Włoski wyraz stato, wywodzący się z łacińskiego status (po francusku letat, po niemiecku der Staat, po angielsku state) znalazł w następnych wiekach uniwersalne i trwałe zastosowanie w języku polityki i dyplomacji. Pojęcia „królestwo” czy „republika” stały się wyłącznie określeniami konkretnej formy państwa.
